Community members take the lead to improve sanitation in Rakhine

Rakhine State is one of the poorest and most isolated parts of Myanmar. Less than half (48 per cent) of the people have access to a hygienic toilet – one of the lowest levels in Myanmar; while only 58 per cent of people living in the State have access to safe drinking water. To help change this situation, UNICEF is working with the local government and the Myanmar Red Cross Society to encourage communities to take the lead in building sanitary latrines in three Townships. 

Daw Oo Khaing stands in front of her new latrine in Mrauk-U Township, Rakhine, Myanmar.
©UNICEF Myanmar/2017/Moe Thu

ရခိုင္ျပည္နယ္၊ က်င္နီျပင္စခန္းရိွ အမ်ားသံုးေရဘံုဘိုင္မ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ ေရႏွင့္ပက္သက္သည့္ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးမ်ားကို အဆံုးသတ္ေစခဲ့

ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ၂၀၁၂ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ႔သည့္ ဘာသာေရးပဋိပကၡေၾကာင္႔ ရခိုင္ျပည္နယ္ရိွ မြတ္ဆလင္လူမႈအသိုက္အဝန္းမွ လူေပါင္း ၁၂၉၀၀၀ခန္႔ ေနအိမ္စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပးခဲ႔ၾကပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာျဖစ္ရပ္မ်ားတြင္ တစ္ရြာလံုးကို ျပည္တြင္းေရႊ႔ေျပာင္း ေနထိုင္သူမ်ားအျဖစ္  ျပႊတ္ၾကပ္ေနသည့္ စခန္းမ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနရာခ်ထားခဲ႔ပါသည္။ ေပါက္ေတာျမိဳ႕နယ္ရိွ စူလီဖရန္ ေက်းရြာသည္ တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္ပါသည္။

ရခိုင္ျပည္နယ္ရိွ က်င္နီျပင္ဒုကၡသည္စခန္းရိွ ေရဘံုဘိုင္မ်ားမွ တစ္ခုတြင္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ားေရခပ္ယူေနၾကပံု။
©UNICEF Myanmar/2017/Kris Cahyanto

Community taps wash away women’s water burdens in Rakhine’s Kyin Ni Pyin camp

In 2012 inter-communal and inter-religious conflict between majority Buddhist and minority Muslim communities forced some 129,000 people from Muslim communities to flee their homes in Rakhine State, Myanmar. In some cases entire villages were relocated to congested camps for Internally Displaced People (IDPs). Su Li Pha Ran, located in Pauktaw Township, is one of them. 

Women and children fetch water at one of the tap stands in Kyin Ni Pyin IDP camp in Rakhine, Myanmar.
©UNICEF Myanmar/2017/Kris Cahyanto

ေတာက္ပတဲ႔အနာဂတ္ဆီသို႔- ရခုိုင္ျပည္နယ္ရိွ ကေလးမ်ားအားလံုးအတြက္ အရည္အေသြးရိွ ပညာေရး သင္ယူႏိုင္ရန္ ေသခ်ာေစဖို႔

ရီွးမားအစၥလမ္၊ ဆက္သြယ္ေရးဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူ၊ EAPRO

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ရခိုင္ျပည္နယ္အေနာက္ပိုင္းေဒသသည္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးဆံုးေဒသတစ္ခုျဖစ္ျပီး အထီးက်န္တည္ရိွေနသည့္ ေနရာတစ္ခုလည္းျဖစ္သည့္အတြက္ တစ္ခါတစ္ရံ ကေလးမ်ား၏ ပညာေရးကို ထိခိုက္ေစပါသည္။ မိသားစုမ်ားအေနျဖင့္ သူတို႔၏ ကေလးမ်ားကို ေက်ာင္းပို႔ရန္ ကုန္က်စရိတ္အတြက္   ၾကိဳးပမ္းၾကရသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင္႔ ေက်ာင္းထြက္ႏွဳန္းအလြန္ျမင္႔မားပါသည္။ အလားတူ ေက်ာင္းသံုးပစၥည္းမ်ား လံုေလာက္မွဳမရိွျခင္းႏွင့္ ျပည္နယ္တစ္လႊား အရည္အခ်င္းျပည့္စံုသည့္ ဆရာ၊ဆရာမမ်ား ေလ်ာ႔နည္းလာျခင္းေၾကာင့္ ၃၀%ေသာ ကေလးမ်ားသည္ မူလတန္းေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေက်ာင္းအပ္ႏွံမွဳ မလုပ္ၾကသည့္အတြက္ အဆင့္ျမင့္ပညာသင္ယူႏိုင္သည့္  နည္းလမ္းမ်ားသည္ စိုးရိိမ္ဖြယ္ရာေကာင္းေအာင္ကို နည္းပါးလာေနပါသည္။

မၾကာခဏျဖစ္ပြားေနသည့္ သဘာဝေဘးအႏၲရာယ္မ်ားႏွင့္ လူ႔အသိုက္အဝန္းႏွစ္ခုၾကား အဖန္တစ္လဲလဲ ျဖစ္ပြားေနသည့္ အၾကမ္းဖက္မွဳမ်ားႏွင့္ ပဋိပကၡမ်ားသည္လည္း ပညာေရးကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ၂၀၁၄ခုႏွစ္ သန္းေခါင္းစာရင္းအရ ယေန႔အခ်ိန္အခါ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ စာမတတ္သည့္ လူဦးေရႏွဳန္းသည္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးပ်မ္းမွ်ႏွဳန္းထက္ ၅၀% ျမင့္မားေနသည္ကို ဆိုလိုပါသည္။ 

Towards a brighter future: Securing access to quality education for all children in Rakhine

By Shima Islam, Communications Specialist, EAPRO

Myanmar’s western Rakhine State is one of the poorest and most isolated parts of Myanmar, and often it is children’s education that suffers. Many families struggle to cover the costs of sending their children to school, resulting in soaring dropout rates. Meanwhile, a shortage of adequate school facilities and qualified teachers across the State means that almost 30% of children are not enrolled in primary school and options for higher education are worryingly scarce. 

Recurrent natural disasters and repeated episodes of intercommunal violence and conflict regularly disrupt education. This means that today adult illiteracy rates in Rakhine are 50% higher than the national average, according to the 2014 Census. 

ကရင္ျပည္နယ္ စာသင္ေက်ာင္းရိွ ကေလးမ်ား ေျမျမွပ္မိုင္းမ်ားအား ခြဲျခားသိရိွျခင္း၊ ေရွာင္ရွားႏိုင္ျခင္း ႏွင့္ သတင္းပို႔ႏိုင္ျခင္းဆိုင္ရာ အသိပညာမ်ား သင္ယူ

Macarena Aguilar ေရးသားသည္

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေရွ႕ေတာင္ဘက္ေဒသတြင္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာျဖစ္ပြားေနသည့္ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡေၾကာင့္ ေတာင္ယာစိုက္ခင္းမ်ားႏွင့္ သစ္ေတာမ်ားတြင္ ေျမျမွပ္မိုင္းမ်ားႏွင့္ ေပါက္ကြဲေစတတ္ေသာ စစ္က်န္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ဖုံးလႊမ္းေနျခင္းေၾကာင့္ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္ ေဒသေနျပည္သူမ်ားအတြက္ ႀကီးမားသည့္အႏၲရာယ္ကို ျဖစ္ေစပါသည္။ ယင္းအေျခအေနသည္ ကရင္ျပည္နယ္အတြက္ အေျခအေနမွန္တစ္ခုလည္းျဖစ္ပါသည္။ ယင္းျပည္နယ္ရိွ ၿမိဳ႕နယ္ ၇ ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ေပါက္ကြဲေစတတ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားပ်ံ႕ႏွံ႔လွ်က္ရိွၿပီး မေတာ္တဆ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရ ေသဆံုးမွဳမ်ား မၾကာခဏ ျဖစ္ပြားလွ်က္ရိွပါသည္။

လြန္ခဲ႔ေသာ ၂၀၁၆ခုႏွစ္မွစ၍ ယူနီဆက္ႏွင့္ မိတ္ဖက္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ မိုင္းအႏၲရာယ္မ်ား အေၾကာင္းကို စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ကေလးမ်ားအား အသိပညာေပး တိုးျမွင့္လုပ္ေဆာင္ျခင္းသည္ အေရးပါသည့္ မဟာဗ်ဴဟာတစ္ခု ျဖစ္လာပါသည္။ အသက္ ၈ႏွစ္မွ ၁၄ႏွစ္အၾကား အသက္အရြယ္ ကေလးသူငယ္မ်ားသည္ လြယ္လင့္တကူ အႏၲရာယ္ က်ေရာက္ႏိုင္သည့္ အရြယ္မ်ားျဖစ္ၿပီး ယင္းအရြယ္ရိွ ကေလးမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး မိုင္းအႏၲရာယ္ေလ်ာ့ပါးေရး အသိပညာေပး အစီအစဥ္မ်ားအား ပံုေဖၚဖန္တီးထားပါသည္။

“ဒီအသက္အရြယ္မွာရွိွတဲ႔ အုပ္စုက အမ်ားအားျဖင့္ အႏၲရာယ္က်ေရာက္လြယ္တဲ့ အုပ္စုျဖစ္ပါတယ္”ဟု ယူနီဆက္မွ ကေလးသူငယ္ ကာကြယ္ေစာင္႔ေရွာက္ေရး အရာရိွ Danee Luhar ကေျပာသည္။ “သူတို႔ေတြက စူးစမ္းခ်င္တယ္၊ ပုန္းေအာင္းေဆာ႔ကစားၾကတယ္၊ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ အႏၲရာယ္ရရိွႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ႔အျပင္ အဲဒီအသက္အရြယ္ရိွတဲ႔ ကေလးေတြဟာ မိသားစုအတြက္ ေရရွာ၊ ထင္းရွာ တာဝန္ယူၾကရတဲ့အတြက္ လူသြားလမ္းမဟုတ္တဲ့ ေနရာေတြဆီကို လွည့္လည္သြားေရာက္ရွာေဖြၾကရတယ္”

၂၀၁၇ ခုႏွစ္အတြင္း ကခ်င္ျပည္နယ္တစ္ခုတည္းတြင္ DanChurchAid အဖြဲ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး Norwegian Church Aid အဖြဲ႔ ၊ လူမူဝန္ထမ္းဦးစီးဌာန၊ ပညာေရးဌာနမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ ေက်ာင္းေပါင္း ၆၀၀၀ ေက်ာ္ရိွ ကေလးသူငယ္မ်ားဆီသို႔ အသိပညာေပးဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားေရာက္ရိွခဲ႔ပါသည္။

©UNICEF Myanmar/2017/Khine Zar Mon

Kayin school children learn to identify, avoid and report landmines

By Macarena Aguilar

Decades of armed conflict in Myanmar’s Southeast have left farming land and forests contaminated with landmines and Explosive Remnants of War (ERW), which pose a major risk to children and their communities. This is particularly true in Kayin State, where all seven townships are plagued with explosive devices and accidents are still frequent.

Raising awareness among children in their schools about the many dangers of mines has become a flagship strategy for UNICEF and its partners since 2016. Children aged 8 to 14 are those most at risk and mine risk education (MRE) sessions have been designed with them in mind. 

“This age group is especially vulnerable,” explains UNICEF’s Child Protection Officer Danee Luhar. “They are eager to explore and play in hideouts and will take more risks to do so. But also children this age are often in charge of fetching firewood or water for their families so will wander from the beaten paths.”

During 2017, only in Kayin state, together with DanChurchAid – Norwegian Church Aid and in collaboration with the Departments of Social Welfare and of Education, over 6000 school children have been reached.

©UNICEF Myanmar/2017/Khine Zar Mon